De Amer

Het zijn drukke tijden. Enerzijds is er de nieuwe klus in het onderwijs. Geen mooie ervaring dit keer, maar laat ik niet uit de school klappen.

Intussen is het Kunst van Leven project af. Rest om met Bep Bernard de publicatie drukklaar te maken en dan is het wachten op een mooi boekje. En dan een expositie/presentatie van ons werk. Of dit ons voor de feestdagen lukt? Wie weet.

Hier nog maar weer een voorproefje.

amer-bij-de-prullenkast

Kreken met namen als Amer, Kleine Ton en Breede Gat kronkelen zich door het landschap. Ze verwijzen naar een ver verleden, toen de zee hier heerste.

Meedogenloos was het land ten prooi gevallen aan turf- en zoutwinning. De bodem daalde en stormvloeden kregen vrij spel. En toen verzwolg de zee het land met al zijn leven. Het leek alsof het water definitief gewonnen had.

Maar klei slibde op tot prille gorzen. Het water werd teruggedrongen in nieuwe geulen en kreken, die enkel bij vloed nog overstroomden. De gorzen raakten begroeid en  leven nam opnieuw bezit van het land. De mens besloot ze met dijken te omsluiten en voor eigen gewin te benutten.

Kaarsrechte wegen en  sloten kavelden de polder in strakke percelen van wuivend geel graan en velerlei schakeringen groen loof.

De hedendaagse wandelaar, onbewust van de tijdsdiepte van het landschap, aanschouwt het vergezicht dat reikt tot de dijk aan de einder. Een leeuwerik danst luid kwetterend hemelwaarts, eenden plonzen snaterend te water, een libelle scheert voorbij en vlinders fladderen van bloem tot bloem. Ware hij een kunstenaar hij zou zijn penseel pakken of zijn pen en dit leven vereeuwigen in zijn kunst. In zijn afbeelding zou hij het riet laten wuiven en het water kabbelen in de zomerse zon. Met zijn woorden zou hij het waterhoen beschrijven, dat broedt op zijn drijvende nest.

Hij is slechts een wandelaar die voorbijgaat. Hij bezit niet het penseel van de schilder, noch de pen van de schrijver. Maar zijn oog neemt waar en zijn hoofd en hart worden lichter wanneer hij zich deel weet van het leven om zich heen. De zorgen om alledaags gedoe en algehele rampspoed zet hij voor even opzij.

Niet om zich van het leven te vervreemden. Integendeel. Tijdens zijn wandeling zoekt hij het juiste perspectief, de precieze verhoudingen. Onderweg bekwaamt hij zich in zijn kunst. De kunst van het leven.

Over Anne Mieke Vermeulen


6 responses to “De Amer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: