Categorie archief: Kunst van Leven

Ze zijn binnen!

kvlboeken

De dozen met exemplaren van Kunst van Leven zijn binnen. Vrijdag 3 maart is de presentatie. Het belooft een mooi feest te worden. Kan je niet naar Zevenbergen komen, dan kan je het boek hier bestellen. We hebben gekozen voor een betaalbaar Kunstboek en we zijn erg blij met het resultaat.

Om de uitgave te vieren, hieronder nog een fragment.

 

domburg

 

Meer dan manshoog staan de palen in rijen op het strand. Als palissades omsluiten zij de wandelaar. Ze leiden zijn blik zeewaarts, waar ze langzaam ondergaan in de deining van de zich terugtrekkende zee. De hogere pilaren aan de kop staan als ware wachters, als houden ze de zee op afstand.

Strandlopertjes rennen ijverig heen en weer op het ritme van de aanspoelende golven en pikken naar schelpdieren, insecten of krabbetjes. Een groep meeuwen vliegt krijsend op als de wandelaar nadert.

Zeepokken en algen hebben zich vastgezet op de houten zuilen. Op de eblijn, tussen basaltblokken, huizen kleurige zeeanemonen, mosselen, alikruiken en  zeesterretjes. Steenlopertjes keren schelpjes, op zoek naar voedsel.

De wandelaar verwondert zich over de schoonheid van dit haast verborgen leven. Een weldadige rust doorstroomt zijn hart op het kalme klotsen van de golven.

Hij staart naar de verte. Nog even en de zee zal zijn opmars weer beginnen in het eeuwigdurende ritme van eb en vloed. Zes uur op en zes uur af, rijgen de dagen zich aaneen tot weken en maanden. Seizoenen volgen elkaar op. De zee kabbelt zacht rond de palen of beukt meedogenloos voorbij de palissade en geselt de achterliggende duinen.

De wandelaar kijkt peinzend terug op zijn leven dat zijn nadagen heeft bereikt. Jaren kabbelden vreedzaam voorbij, dan weer woedden stormen meedogenloos in zijn bestaan. Hij bleef standvastig als de houten wachters die het noodweer trotseren.

De zon bereikt al haast haar hoogste punt. Achter zijn rug is het strand verder tot leven gekomen. Tegen de duinenrij zitten groepjes mensen op kleden en badhanddoeken in zomerkleding en zwemtenue. Kinderen hollen zeewaarts met kleurige schepjes en emmertjes. Jongeren slaan een bal over en weer. Hun rumoer is niet in staat de innerlijke rust van de wandelaar te verdrijven. Glimlachend kijkt hij naar een jongetje dat energiek zeewater leidt naar de gracht om zijn vluchtig zandkasteel.


Artikel Kunst van Leven

Nog ruim drie weken te gaan tot de presentatie van Kunst an Leven en nu al een mooi artikel in Fendert Lokaal.


Uitnodiging

omslag-kvl-kl

Met trots nodigen wij, Bep Bernard en Anne Mieke Vermeulen eenieder uit voor de feestelijke presentatie van ons boek:

‘Kunst van Leven

We hebben het afgelopen jaar hard gewerkt en het resultaat mag dan ook gezien worden!

Wij zullen het eerste exemplaar van ‘Kunst van Leven’ overhandigen aan wethouder Eef Schoneveld van Moerdijk.

Wij zijn beide kunstenaars met een Moerdijkse (Fendertse) achtergrond. In de kunst en in onze liefde voor de natuur hebben wij elkaar gevonden. Anderhalf jaar geleden hadden wij onze eerste ontmoeting. We hebben toen het plan besproken om samen een boek te gaan maken. Anne Mieke zorgde voor de teksten bij tekeningen van Bep

Het resultaat van deze samenwerking is klaar en wij zijn er blij mee. Zo blij, dat we ons boek feestelijk aan onze vrienden, kennissen en relaties willen presenteren.

 Waar: 

Gemeentehuis Moerdijk

Pastoor van Kessellaan 15

4761 BJ Zevenbergen

 

Wanneer: 

Vrijdag 3 maart a.s. om 15:00 uur

We zouden het leuk vinden als je daarbij aanwezig wilt zijn.

We stellen het op prijs als je even  laat weten of je komt.

e2e7f031-6bbd-4249-83d9-a4a2f1ab4696

Anne Mieke

f83d6a81-86ce-4680-9b0a-8bdc970c5b9c

Bep


Winterse groet

Ik wens iedereen fijne feestdagen en hoop op een vrediger 2017 voor de wereld met dit winterlandschap van Valerius de Saedeleer

a0104474_7512627-1

De Vlaamse schilder inspireerde Bep Bernard tot het maken van één van zijn pentekeningen. Deze tekening staat ook in ons boek ‘Kunst van Leven’, dat nu bij de drukker ligt, voorzien van onderstaande tekst van mijn hand.

saedeleer-1

 

Het glooiende landschap gaat gehuld in een kleed van smetteloze sneeuw. Voorzichtig tekenen de heuvels zich af in schakeringen van wit. De huizen en bomen rondom contrasteren als donkere silhouetten. De wereld schijnt de wandelaar een schilderij van de Vlaamse schilder die uit deze buurten kwam.

Voorzichtig, bijna spijtig, betreedt hij het maagdelijk tapijt. De wereld van weleer, is niet meer. Het is zijn verbeelding die het landschap leeg maakt, als dat van toen. In gedachten ziet hij eenvoudige mensen in sobere onderkomens   bijeen rondom een knusse haard. Ook dat is een vertekend beeld, hij weet het. Het werkelijke leven op dit Vlaamse land was voor de meeste van haar bewoners hard en verre van romantisch.

Hier leefde men van wat de aarde opbracht. De grond was versnipperd en velen waren de streek ontvlucht om een nieuw leven op te bouwen in een ver en onbekend land.

Een auto rijdt langzaam voorbij, de banden knerpen over de verse sneeuw. Het brengt de wandelaar terug tot het heden. Het oude boerderijtje is verbouwd tot een moderne woning. Verderop staan volledig nieuwe huizen. Grijze wolken duiden erop dat spoedig verse sneeuw zal vallen. De wind wakkert aan en de wandelaar voelt de kou. Hij steekt zijn handen diep in zijn zakken en versnelt zijn pas. Nog even en hij zal zijn bestemming bereiken. Een heerlijke wandeling door het winterse landschap, die eindigt aan een haardvuur met een glas goede wijn.


De Amer

Het zijn drukke tijden. Enerzijds is er de nieuwe klus in het onderwijs. Geen mooie ervaring dit keer, maar laat ik niet uit de school klappen.

Intussen is het Kunst van Leven project af. Rest om met Bep Bernard de publicatie drukklaar te maken en dan is het wachten op een mooi boekje. En dan een expositie/presentatie van ons werk. Of dit ons voor de feestdagen lukt? Wie weet.

Hier nog maar weer een voorproefje.

amer-bij-de-prullenkast

Kreken met namen als Amer, Kleine Ton en Breede Gat kronkelen zich door het landschap. Ze verwijzen naar een ver verleden, toen de zee hier heerste.

Meedogenloos was het land ten prooi gevallen aan turf- en zoutwinning. De bodem daalde en stormvloeden kregen vrij spel. En toen verzwolg de zee het land met al zijn leven. Het leek alsof het water definitief gewonnen had.

Maar klei slibde op tot prille gorzen. Het water werd teruggedrongen in nieuwe geulen en kreken, die enkel bij vloed nog overstroomden. De gorzen raakten begroeid en  leven nam opnieuw bezit van het land. De mens besloot ze met dijken te omsluiten en voor eigen gewin te benutten.

Kaarsrechte wegen en  sloten kavelden de polder in strakke percelen van wuivend geel graan en velerlei schakeringen groen loof.

De hedendaagse wandelaar, onbewust van de tijdsdiepte van het landschap, aanschouwt het vergezicht dat reikt tot de dijk aan de einder. Een leeuwerik danst luid kwetterend hemelwaarts, eenden plonzen snaterend te water, een libelle scheert voorbij en vlinders fladderen van bloem tot bloem. Ware hij een kunstenaar hij zou zijn penseel pakken of zijn pen en dit leven vereeuwigen in zijn kunst. In zijn afbeelding zou hij het riet laten wuiven en het water kabbelen in de zomerse zon. Met zijn woorden zou hij het waterhoen beschrijven, dat broedt op zijn drijvende nest.

Hij is slechts een wandelaar die voorbijgaat. Hij bezit niet het penseel van de schilder, noch de pen van de schrijver. Maar zijn oog neemt waar en zijn hoofd en hart worden lichter wanneer hij zich deel weet van het leven om zich heen. De zorgen om alledaags gedoe en algehele rampspoed zet hij voor even opzij.

Niet om zich van het leven te vervreemden. Integendeel. Tijdens zijn wandeling zoekt hij het juiste perspectief, de precieze verhoudingen. Onderweg bekwaamt hij zich in zijn kunst. De kunst van het leven.


Inspiratie

Tijdens onze minivakantie maakte ik in Zevenbergen deze foto

img_1506

 

De plek inspireerde Bep Bernard tot onderstaande etstekening

 

opdracht-moerdijk-2015

En ik schreef er onderstaand verhaal bij voor ‘Kunst van Leven’

De kerktoren waakt over het marktplein van het stadje. Het is het kloppend hart van het plaatsje. Hier is bedrijvigheid. Winkeliers hebben hun waren uitgestald, terrasjes worden in gereedheid gebracht. Bomen, hun blad in zomers groen, omzomen het plein.

Het centrum van het provincieplaatsje is eeuwenoud. Toch is er weinig dat verwijst naar die lange historie. Het middeleeuws kasteel is lang geleden vervallen. Slechts het stratenpatroon en een enkel huis herinneren aan de tijd dat de heer op zijn burcht heerste over de poorters in het stadje. En ook de kerk draagt de sporen van dit lange verleden. Ooit bracht het katholieke gelovigen samen, tot de reformatie een einde maakte aan het roomse bewind. In de tweede wereldoorlog had het stadje zwaar te lijden onder bombardementen en beschietingen en de kerk werd in 1944 door de Duitsers opgeblazen. Het godshuis werd herbouwd en in ere hersteld. 

De wandelaar loopt over het marktplein van zijn jeugd. Maar ook het stadje van toen is veranderd, gegroeid, gemoderniseerd. Hij neemt plaats op een terras en bestelt een glas bier. Weemoedig denkt hij terug aan het thuis van weleer, dat hij hier dacht te vinden. Hij ziet het in de gevels boven de strakke winkelpuien. Hij hoort het in de korte klanken van het haast vergeten dialect. Hij meent het te zien in de gelaatstrekken van passanten. Daar, aan de overkant, gaat daar niet …? Maar nee, het is een jongen haast. 

Het stadje van toen is niet meer. Een generatie is gegaan, de herkenning oppervlakkig, de markt vervormd tot eender welk plein. Dan tikt een man hem op de schouder. Hij draait zich om en kijkt in de ogen van zijn oude schoolkameraad. 


Trapezaroff

Vandaag schrijf ik weer aan een stukje bij een etstekening van Bep Bernard voor ‘Kunst van Leven’.  De meeste werken van Bep zijn naar de natuur, maar deze keer heeft hij een bewerking gemaakt van onderstaand schilderij van Trapezaroff.

Ik kende deze schilder niet en heb zijn website maar eens opgezocht. Trapezaroff is in 1947 geboren in Thonon aan het meer van Genève. Hij is autodidact en is op zijn 12de jaar begonnen met schilderen.

chemin_de_neige_a_mieussy_haute-savoie_0

Een besneeuwd pad in Mieussy (Haute Savoye)