Categorie archief: schilderijen

Museum Schiedam

Gister werd ik 60 jaar. Zes-tig! Niet bepaald een feestdag dus. Om er toch wat van te maken zijn we naar Schiedam gegaan. In het Stedelijk museum is momenteel een tentoonstelling over Pierre Janssen. Je kan er luisteren naar complete afleveringen van het televisieprogramma kunstgrepen, dat Pierre in de jaren zestig en zeventig presenteerde.

IMG_0054

In een zaal boven hing werk van mensen die in hun leven iets met Pierre hadden gehad.

IMG_0056

Daartussen ook een werk van Bep Bernard, de kunstenaar met wie ik samen Kunst van Leven maakte.

IMG_0055

Na afloop maakten we nog een wandeling door het fraaie historische centrum van Schiedam

IMG_0059IMG_0060IMG_0062

En tenslotte zijn we naar Delfshaven gegaan om een hapje te eten.

IMG_0064IMG_0066

En nu op naar de volgende 60 jaar. Maar eerst deel 2 van Machiel Dierks afmaken. Dat houdt me momenteel erg bezig en af van alle internetactiviteiten. Tot over een paar weken, wanneer het schrijfwerk opzit, voor even.


Gari Melchers

Het schilderij dat ik gister liet zien en waarin ik Leentje, de jonge vrouw van Machiel Dierks in  herkende, is geschilderd door Gari Melchers. Ik had nog nooit van deze schilder gehoord, maar vond hem op internet toen ik naar onderstaand schilderij van het heilig avondmaal zocht.

9-gari-melchers-communion

Ik was het hier tegengekomen tijdens mijn zoektocht naar details over de vervolgingen van ds. Albert van Raalte, die als jongeman in deel  1 van Machiel Dierks een belangrijke rol speelt.

Schilderijen helpen mij soms me in te leven in de personages in mijn boeken. Dat geldt zeker voor de persoon van de afgescheiden dominee van Raalte, over wie overigens ook in geschreven vorm veel te vinden is.

10-slaapt-ze-of-bidt-ze

Ik wilde echter meer over de schilder van deze schilderijen weten. Zijn naam is Gari Melchers, een Amerikaan, die aan het eind van de 19de eeuw ondermeer in Egmond aan Zee werkte.

Meer over hem is hier en hier te vinden of bekijk onderstaand filmpje.


Leentje

Ik kwam haar toevallig tegen. Zo stel ik mij Leentje voor in haar eerste huwelijksjaar met Machiel. Bij het zien van deze afbeelding schoot mij onmiddellijk de volgende (concept) scene uit deel 2 te binnen.

Machiel slaat zijn ogen op. Het lijkt wel of hij bewusteloos is geweest, zo diep heeft hij geslapen. Het is gedaan. Het delven is voorbij en hij hoeft niet meer. Hij voelt naast zich, maar Leentje ligt er niet. Haar plaats is niet eens meer warm. Ze moet al lang op zijn.

In de keuken ligt Arjaantje in de krib stil te sluimeren. Zie je nu wel. Niets aan de hand. Maar waar is Leen?

In het varkenshok kijkt Leentje toe hoe de zeug luidruchtig slobbert van de brij die zij het dier zojuist heeft gegeven. Ze is boos. Oh, ze begrijpt best dat het werk zwaar is, maar Machiel was zo liefdeloos geweest gisteravond. Snapt hij nou echt niet haar zorg om het kind? Zachtjes gaat de deur van het hok open. In de streep licht staat Machiel. Schuchter kijkt Leentje naar hem op. Machiel schrikt van de blik in haar ogen, waarin boosheid en verdriet vechten om voorrang.

‘Leen, wa is er?’
‘Niks’, haalt Leentje haar schouders op.
‘Leen…?’
‘Giel.’
‘Zie je nou dat er niks is met ons Arieke.’
‘Ja maar ik was zo bezorgd, Giel en je deed zo lelijk.’
‘Moe Leentje. Ik was zo moe.


Winterse groet

Ik wens iedereen fijne feestdagen en hoop op een vrediger 2017 voor de wereld met dit winterlandschap van Valerius de Saedeleer

a0104474_7512627-1

De Vlaamse schilder inspireerde Bep Bernard tot het maken van één van zijn pentekeningen. Deze tekening staat ook in ons boek ‘Kunst van Leven’, dat nu bij de drukker ligt, voorzien van onderstaande tekst van mijn hand.

saedeleer-1

 

Het glooiende landschap gaat gehuld in een kleed van smetteloze sneeuw. Voorzichtig tekenen de heuvels zich af in schakeringen van wit. De huizen en bomen rondom contrasteren als donkere silhouetten. De wereld schijnt de wandelaar een schilderij van de Vlaamse schilder die uit deze buurten kwam.

Voorzichtig, bijna spijtig, betreedt hij het maagdelijk tapijt. De wereld van weleer, is niet meer. Het is zijn verbeelding die het landschap leeg maakt, als dat van toen. In gedachten ziet hij eenvoudige mensen in sobere onderkomens   bijeen rondom een knusse haard. Ook dat is een vertekend beeld, hij weet het. Het werkelijke leven op dit Vlaamse land was voor de meeste van haar bewoners hard en verre van romantisch.

Hier leefde men van wat de aarde opbracht. De grond was versnipperd en velen waren de streek ontvlucht om een nieuw leven op te bouwen in een ver en onbekend land.

Een auto rijdt langzaam voorbij, de banden knerpen over de verse sneeuw. Het brengt de wandelaar terug tot het heden. Het oude boerderijtje is verbouwd tot een moderne woning. Verderop staan volledig nieuwe huizen. Grijze wolken duiden erop dat spoedig verse sneeuw zal vallen. De wind wakkert aan en de wandelaar voelt de kou. Hij steekt zijn handen diep in zijn zakken en versnelt zijn pas. Nog even en hij zal zijn bestemming bereiken. Een heerlijke wandeling door het winterse landschap, die eindigt aan een haardvuur met een glas goede wijn.


Dirk Blikman Kikkert

Deel 2 van Machiel Dierks vordert gestaag. Een belangrijke rol in dit deel is weggelegd voor Dirk Blikman Kikkert, een historische figuur. Hij was de zwager van Albert van Raalte en een welgesteld ondernemer. Hij is cargadoor, fabriekseigenaar en heeft aandelen in verschillende schepen en verzekeringsmaatschappijen.

Op zoek naar informatie over de man vond ik het woonadres van de familie aan het eind van de jaren 1840, wanneer hij zijn rol speelt in het leven van Machiel.

ddd_010090377_mpeg21_p004_image

De Buitenkant ligt op het Waalseiland aan het Oosterdok. Ik heb onderstaande afbeeldingen gebruikt om me te laten inspireren tot het volgende korte fragment:

Dirk Blikman Kikkert zit achter het Engelse mahoniehouten bureau in zijn werkkamer. Hij leunt achterover, zijn handen achter zijn hoofd en kijkt tevreden het vertrek rond. Het huis aan de Buitenkant aan het Oosterdok bevalt hem buitengewoon. Onlangs zijn ze verhuisd van het Singel naar het Waalseiland. Hier wonen reders, bevrachters en verzekeraars bij elkaar. Het is een mooie historische plek, van waaruit van oudsher de schepen vertrokken naar de oost. Dirk neemt een briefomslag van de stapel post op zijn bureau. Verbaasd kijkt hij naar het handschrift van zijn zwager Albert van Raalte. Nu al een brief, maar ze zijn nog maar juist vertrokken uit Rotterdam. Albert moet hem geschreven hebben voor ze afreisden. 

Nieuwsgierig naar wat zijn compagnon en schoonbroer te melden heeft, verbreekt hij het zegel en vouwt het papier open.

a947ee65-2748-0999-0da7-5fa9b4d9ed7c

Gezicht van de Oosterdoksdijk op de Landswerf en de Buitenkant. 

 

934e3706-576b-8674-1284-ad0233ba27a1

Buitenkant in westelijke richting


Trapezaroff

Vandaag schrijf ik weer aan een stukje bij een etstekening van Bep Bernard voor ‘Kunst van Leven’.  De meeste werken van Bep zijn naar de natuur, maar deze keer heeft hij een bewerking gemaakt van onderstaand schilderij van Trapezaroff.

Ik kende deze schilder niet en heb zijn website maar eens opgezocht. Trapezaroff is in 1947 geboren in Thonon aan het meer van Genève. Hij is autodidact en is op zijn 12de jaar begonnen met schilderen.

chemin_de_neige_a_mieussy_haute-savoie_0

Een besneeuwd pad in Mieussy (Haute Savoye)

 

 


Kerstgroet

De laatste tijd ben ik nogal druk geweest met een aantal schrijfprojecten die zijn voortgekomen uit het verschijnen van Ketters en Paapsen en natuurlijk met het schrijven van deel 2 van Machiel Dierks, het leven van een dagloner. Al dat werk heeft me nogal weggehouden van Sociale Media en dit blog.

In het volgend jaar horen jullie meer over alle spannende ontwikkelingen. Nu wil ik iedereen hele fijne feestdagen wensen. Hoop op een betere wereld heb ik op korte termijn niet, maar laten we proberen om in onze eigen omgeving toch iets moois te maken van 2016.

Emile-Claus_de-ijsvogels-4UCH

De afbeelding is van een schilderij van Emile Claus uit 1891 en is getiteld De IJsvogels. Ook dit beeld doet mij denken aan de Amer, tegenover het huisje van Machiel en het volgende fragment uit het boek:

Een paar dagen later breekt eindelijk de zon door. Opgetogen stormt Pieter de keuken binnen. ‘We kunnen schaatsen, de Amer ligt dicht.’ En dan is plots het huisje aan de dijk vervuld van vrolijke opwinding. De schaatsen worden opgezocht en dikke jassen en mutsen aangetrokken. Wie geen schaatsen heeft, laat zich niet ontmoedigen. Ze zullen later ruilen.

‘Ga je mee Co?’ vraagt Machiel, die een paar schaatsen voor de soldaat heeft gereserveerd. Niemand was meer teruggekomen op de uitbarsting van de schutter. Het had Machiel echter niet losgelaten. Hoe die ruwe soldaat als een kind had gehuild in moekes schoot. Een schaatstochtje zou hem vast goeddoen.

Van alle kanten snellen mannen, vrouwen en kinderen toe. Achter een houten keukenstoel slaat een jongetje zijn eerste krampachtige slagen. Een groepje kinderen kibbelt om het gebruik van een prikslee. Boeren zogoed als arbeiders zwieren over de bevroren kreek. Soldaten met verlof mengen zich in het gekrioel.
‘Om het hardst’, daagt Machiel de soldaat uit. De jonge mannen stuiven over het ijs, meten hun krachten en houden pas stil als de kreek doodloopt op een dijk. ‘Verder?’ vraagt Machiel.‘Ja, fijn. Maar niet zo hard.’

Aan de andere kant van de dijk gaan ze in een kalm tempo voort. Zwijgend gaan ze over kreken en sloten tot waar geen andere schaatsers meer zijn. Eindelijk staan ze stil. Co slaakt een diepe zucht en Machiel durft vragen.
‘Hoezo moest je nou zo huilen, toen in de keuken.’

Geïrriteerd haalt de schutter zijn schouder op, wil rechtsomkeert maken, maar bedenkt zich dan toch. In de verlatenheid van de winterse polder doet Co van Slot zijn verhaal.