Tagarchief: boek

Adriaan van Bevervoorde

Bevervoorde1848 kleinIn mijn vorige bericht verwees ik al naar jonkheer Adrien Jean Eliza Engelbert van Bevervoorde tot Oldemeule

Het jaar 1848 was in Europa een rumoerig jaar van burgerlijke opstanden en revoluties. Het is het jaar waarop Koning Willem II naar zijn eigen zeggen in één nacht van conservatief tot liberaal was geworden.

Van Bevervoorde had over die ontwikkeling langer gedaan en had zich zelfs ontpopt als democratisch publicist. De publicaties en daden van de progressieve jonkheer zijn ongetwijfeld van invloed geweest op Willem I, die bang was voor een revolutie ook in eigen land.

Op 16 maart 1848 kwamen burgers in verschillende steden op de been om het ontslag van de zittende regering te vieren. Zo ook in Den Haag:

ddd_010058925_mpeg21_p003_image

De stoet werd voorafgegaan door Karel Enthoven, de zoon van de eigenaar van de fabriek. Bevervoorde bevond zich onder de menigte en werd door de mensen toegejuicht en op de schouders genomen.

Ik stel mij voor dat ook Machiel Dierks zich onder de betogers bevond en wellicht mee Bevervoorde op de schouders nam. Maar hoe kreeg Karel Enthoven de arbeiders zover dat zij de koning toejuichen en wat was de invloed van het gedachtengoed van van Bevervoorde op deze mensen?

Meer over van Bevervoorde leest u bij in de samenvatting van Robijns. Hij beschrijft het leven van de jonkheer uitgebreider in zijn boek: Radicalen in Nederland. Opmerkelijk: In de KB staat dit boek in de leeszaal onder de rubriek criminologie.

 

BewarenBewaren


Op zoek naar een jonkheer.

Na een (te) drukke periode, heb ik eindelijk weer tijd om een lange, rustgevende wandeling door de duinen en langs het strand te maken. Hieronder een sfeerimpressie van mijn rondje van vanmorgen en dan nu op zoek naar:

Jonkheer Adrien Jean Eliza Engelbert van Bevervoorde tot Oldemeule

Wie de jonkheer is en wat hij te maken heeft met Machiel Dierks is voor een later bericht.

IMG_0359IMG_0363IMG_E0364IMG_0366IMG_0367IMG_0368


Boekenweek

In het kader van het thema van de boekenweek een stukje uit ‘Kunst van Leven’.

fochtloerveen

Een pad loopt door het oude landschap. Langs de kant staat een berk. Zijn frisse bladgroen tekent scherp af tegen het wit van de stam en de helderblauwe lucht. Struiken en opslag groeien tussen grassen en hei. Een adder kronkelt zich ongezien een weg, een zandhagedis kruist het pad.
De wandelaar komt hier graag. Hij geniet van de weidsheid en de stilte. Kleurige vlinders fladderen van bloem naar bloem en libellen scheren sierlijk over het water. Daar groeien veenmossen en wollegras. Zangvogeltjes zingen hun vrolijke lied.
Het is een kwetsbaar gebied, met nog wat laatste resten levend hoogveen. De rest van het veen werd afgegraven of platgebrand. Wat natuurlijk lijkt, wordt nu door menselijk ingrijpen beschermd tegen verdroging en verzuring.
De sloot is afgedamd om verdere ontwatering tegen te gaan. Bedreigde soorten houden zich moeizaam in stand in dit relict van hun leefmilieu.
De wandelaar bekommert zich om de kwetsbare biodiversiteit, zoals hij zich zorgen maakt over alles wat weerloos is. Het kind dat, afgekocht met dure cadeaus, snakt naar de aandacht van zijn ouders. Het huisdier dat als een overbodig ding achtergelaten wordt in een bos. De aarde zelf, die moeder die ons draagt, maar nauwelijks nog bij machte is te herstellen van de uitbuiting van haar grondstoffen.
Een kraanvogel vliegt met gestrekte hals over. De aanblik verheugt de wandelaar. Dat deze vogel broedt in dit gebied is een teken dat de beschermingsmaatregelen vrucht afwerpen. Het stemt hem hoopvol voor de toekomst van de aarde.


1287 verdeling van het land van Breda

Na een paar dagen ertussenuit te zijn geweest, ben ik hard aan het werk aan het boek over de Mooye Keene en de Keenesluis.

Het wordt een geschiedenisboek, waarbij de waterloop centraal staat. Iedere periode wordt verlevendigd met een geromantiseerd verhaal rondom een historische gebeurtenis.

Het verhaal begint op 12 juni 1287 wanneer Jan I, hertog van Brabant, het land van Breda beleend aan  Raso van Gaveren en  Gerard van Wesemale. Raso werd heer van Breda en Gerard kreeg stad en land van Bergen op Zoom. Het veengebied bij de Barlake in het noordwesten maakte deel uit van een condominium, waar beide heren het recht hadden hun gezag uit te oefenen.

In het Nationaal Archief bevindt zich de akte van de verdeling.

Een vertaling van de Latijnse tekst door Geertrui Van Synghel staat op internet. Hieruit een klein stukje.

….. En dit gedaan zijnde zal Gerard van Wezemaal de rest van het land van Breda gelijkelijk verdelen met de heer van Liedekerke, van begin tot eind, in hoog en laag, in vochtig en droog, zonder alle ruzies en bedrog …..


Leentje

Ik kwam haar toevallig tegen. Zo stel ik mij Leentje voor in haar eerste huwelijksjaar met Machiel. Bij het zien van deze afbeelding schoot mij onmiddellijk de volgende (concept) scene uit deel 2 te binnen.

Machiel slaat zijn ogen op. Het lijkt wel of hij bewusteloos is geweest, zo diep heeft hij geslapen. Het is gedaan. Het delven is voorbij en hij hoeft niet meer. Hij voelt naast zich, maar Leentje ligt er niet. Haar plaats is niet eens meer warm. Ze moet al lang op zijn.

In de keuken ligt Arjaantje in de krib stil te sluimeren. Zie je nu wel. Niets aan de hand. Maar waar is Leen?

In het varkenshok kijkt Leentje toe hoe de zeug luidruchtig slobbert van de brij die zij het dier zojuist heeft gegeven. Ze is boos. Oh, ze begrijpt best dat het werk zwaar is, maar Machiel was zo liefdeloos geweest gisteravond. Snapt hij nou echt niet haar zorg om het kind? Zachtjes gaat de deur van het hok open. In de streep licht staat Machiel. Schuchter kijkt Leentje naar hem op. Machiel schrikt van de blik in haar ogen, waarin boosheid en verdriet vechten om voorrang.

‘Leen, wa is er?’
‘Niks’, haalt Leentje haar schouders op.
‘Leen…?’
‘Giel.’
‘Zie je nou dat er niks is met ons Arieke.’
‘Ja maar ik was zo bezorgd, Giel en je deed zo lelijk.’
‘Moe Leentje. Ik was zo moe.


De Amer

Het zijn drukke tijden. Enerzijds is er de nieuwe klus in het onderwijs. Geen mooie ervaring dit keer, maar laat ik niet uit de school klappen.

Intussen is het Kunst van Leven project af. Rest om met Bep Bernard de publicatie drukklaar te maken en dan is het wachten op een mooi boekje. En dan een expositie/presentatie van ons werk. Of dit ons voor de feestdagen lukt? Wie weet.

Hier nog maar weer een voorproefje.

amer-bij-de-prullenkast

Kreken met namen als Amer, Kleine Ton en Breede Gat kronkelen zich door het landschap. Ze verwijzen naar een ver verleden, toen de zee hier heerste.

Meedogenloos was het land ten prooi gevallen aan turf- en zoutwinning. De bodem daalde en stormvloeden kregen vrij spel. En toen verzwolg de zee het land met al zijn leven. Het leek alsof het water definitief gewonnen had.

Maar klei slibde op tot prille gorzen. Het water werd teruggedrongen in nieuwe geulen en kreken, die enkel bij vloed nog overstroomden. De gorzen raakten begroeid en  leven nam opnieuw bezit van het land. De mens besloot ze met dijken te omsluiten en voor eigen gewin te benutten.

Kaarsrechte wegen en  sloten kavelden de polder in strakke percelen van wuivend geel graan en velerlei schakeringen groen loof.

De hedendaagse wandelaar, onbewust van de tijdsdiepte van het landschap, aanschouwt het vergezicht dat reikt tot de dijk aan de einder. Een leeuwerik danst luid kwetterend hemelwaarts, eenden plonzen snaterend te water, een libelle scheert voorbij en vlinders fladderen van bloem tot bloem. Ware hij een kunstenaar hij zou zijn penseel pakken of zijn pen en dit leven vereeuwigen in zijn kunst. In zijn afbeelding zou hij het riet laten wuiven en het water kabbelen in de zomerse zon. Met zijn woorden zou hij het waterhoen beschrijven, dat broedt op zijn drijvende nest.

Hij is slechts een wandelaar die voorbijgaat. Hij bezit niet het penseel van de schilder, noch de pen van de schrijver. Maar zijn oog neemt waar en zijn hoofd en hart worden lichter wanneer hij zich deel weet van het leven om zich heen. De zorgen om alledaags gedoe en algehele rampspoed zet hij voor even opzij.

Niet om zich van het leven te vervreemden. Integendeel. Tijdens zijn wandeling zoekt hij het juiste perspectief, de precieze verhoudingen. Onderweg bekwaamt hij zich in zijn kunst. De kunst van het leven.


Machiel Dierks in de bieb

Je kan Machiel Dierks inmiddels al bij heel wat bibliotheken lenen. Is het boek bij jouw bieb nog niet voorradig, vraag het dan aan.

IMG_1091